آشنایی با باتری لیتیوم یونی

باتری های لیتیومی به باتری های لیتیومی و باتری های لیتیوم یونی تقسیم می شوند. هم تلفن های همراه و هم لپ تاپ ها از باتری های لیتیوم یونی استفاده می کنند که معمولاً به عنوان باتری های لیتیومی شناخته می شوند. باتری ها معمولاً از مواد حاوی لیتیوم به عنوان الکترود استفاده می کنند که نماینده باتری های مدرن با کارایی بالا هستند. با این حال، باتری‌های لیتیومی واقعی به دلیل خطر زیاد، به ندرت در محصولات الکترونیکی روزانه استفاده می‌شوند.
باتری های لیتیوم یونی برای اولین بار توسط شرکت سونی ژاپن در سال 1990 با موفقیت توسعه یافتند. این باتری ها یون های لیتیوم را در کربن (کک نفتی و گرافیت) برای تشکیل الکترود منفی قرار می دهد (لیتیوم یا آلیاژ لیتیوم به عنوان الکترود منفی برای باتری های لیتیومی سنتی استفاده می شود). LixCoO2 معمولاً به عنوان ماده الکترود مثبت و همچنین LixNiO2 و LixMnO4 استفاده می شود. الکترولیت از LiPF6 به علاوه اتیلن کربنات (EC) به علاوه دی متیل کربنات (DMC) استفاده می کند.
کک نفتی و گرافیت به عنوان مواد آندی غیر سمی بوده و دارای منابع کافی هستند. یون لیتیوم در کربن جاسازی شده است که بر فعالیت بالای لیتیوم غلبه می کند و مشکلات ایمنی موجود در باتری های لیتیومی سنتی را حل می کند. LixCoO2 مثبت می تواند در شارژ، تخلیه عملکرد و عمر به سطح بالایی برسد و هزینه را کاهش دهد. به طور خلاصه، عملکرد جامع باتری های لیتیوم یون بهبود یافته است. انتظار می رود که باتری های لیتیوم یونی بازار بزرگی را در قرن بیست و یکم اشغال کنند.